VIRXILIO VIEITEZ

portada_vieitez

 

 

 

 

ISBN: 84-87882-09-9.
-Data: 1998. Edición bilingüe: galego-inglés.
-Fotografías: Virxilio Vieitez.
-Textoe selección de imaxes: M. Sendón e X. L. Suárez Canal.
-Ilustracións en bitono. 176 páxinas.
-Formato: 22 x 16 cm. Cartoné forrado en tea.
-Prezo: 24 €

EDICIÓN ESPECIAL. ESGOTADA
-Papel baritado 14 x 14 cm.
-70 copias numeradas e asinadas polo autor.
-Acompañadas do libro Virxilio Vieitez.
-Prezo: 60 €

english below

O fotógrafo Virxilio Vieitez nace en Soutelo de Montes (Pontevedra) no ano 1930, e aos dezaoito anos vai traballar como mecánico aos Pirineos, onde compra a súa primeira cámara, unha Kodak de caixón de formato 6×9, para comezar a fotografar as paisaxes e retratar os seus compañeiros de traballo. Posteriormente trasládase a Cataluña, traballando en Palamós como empregado do fotógrafo Julio Pallí. No ano 1955 regresa a Soutelo de Montes para se establecer profesionalmente, facéndose coa clientela de toda a Terra de Montes e traballando en diferentes vilas e aldeas como Cerdedo, Avión, Beariz, Forcarei…

A principios dos anos sesenta, cando se impón a obrigatoriedade do carné de identidade, desprázase na súa Lambreta de xeito continuado por toda a comarca para realizar os retratos de carné. Lévao a cabo cunha gran simplicidade de medios, empregando como telón de fondo un simple pano branco, feito delatado por unha rachadura que aparece na marxe da maioría dos retratos. A pesar da rapidez con que foron feitos (normalmente non realizaba máis de unha ou dúas tomas de cada persoa)
teñen un grande interese tanto dende o punto de vista estético como documental, pois acaban converténdose nun exhaustivo retrato colectivo dunha comarca nun determinado momento.

Aínda que segue a traballar ata a década dos oitenta, no libro centrámonos exclusivamente nos anos 1955-65, por considerarmos que é neste período cando realiza a súa obra máis interesante. Fotografou os diferentes aspectos da vida na bisbarra, como o traballo no agro ou actividades como a matanza, manifestacións sociais como os bailes, os partidos de fútbol ou a chegada dos titiriteiros.

Dedicoulle gran parte do seu tempo á fotografía de vodas, para o que en ocasións se despraza a vilas fóra da Terra de Montes, e mención moi especial merecen as súas fotografías dos velorios e retratos de mortos, que servían moitas veces para resolver cuestións de herdanzas, testemuñando así que esa persoa morrera. A maior parte das veces estas fotos nos permiten profundizar na idea do papel que pode xogar a fotografía como instrumento que fai perdurar a memoria.

A maioría das reportaxes antes citadas sobre a vida da comarca resolvéraas a través do retrato, e é preciso dunha forma moi especial salientar que case que a súa totalidade está realizada no exterior cunha sinxela escenificación que el controla totalmente e que resulta tan excepcional como fascinante. A grande orixinalidade destas fotos vén dada polo feito de que substitúa o estudio tradicional de interior por fondos vexetais, polos que se sentía atraído, introducindo nalgunhas ocasión primeiros planos vexetais como un dos elementos esenciais da fotografía.

Resulta completamente insólito atopar retratos de primeira comuñón onde as verzas ocupan unha parte moi importante do fotograma e o suxeito protagonista do retrato aparece metido no medio delas, a pesar da solemnidade do momento. Nalgunhas ocasións cómpre destacar a harmonía entre o fondo vexetal e o ramo de flores da moza fotografada. Cómpre tamén mencionar o interese das imaxes nas que introduce animais e especialmente convén reparar no gran número de imaxes que Virxilio constrúe introducindo como fondo, e elemento fundamental na imaxe, os monumentais coches que traían os emigrantes de América, os haiga. Este último elemento vai facer que a fotografía reflicta claramente a situación xerada pola emigración.Unha situación na que os luxosos coches americanos aparecían en estradas que máis ben eran case camiños, onde a economía campesiña carecía das máis elementais máquinas e onde a forma de vida non dispuña dos máis elementais servicios. Resultan inusitadas as imaxes dos haigas aparcados diante de casas que aínda debían agardar dez anos para ter un servicio tan elemental como a auga corrente.

Nos seus retratos, caracterizados pola frontalidade e polo estaticismo, chama a atención a excepcional capacidade de Virxilio para lograr plasmar unha gran expresividade dos suxeitos fotografados, presentándoos sempre cunha gran dignidade. En ocasións traennos á memoria a Paul Strand, August Sander, Walker Evans ou a Diana Arbus e a Richard Avedon, dos que el non tiña a máis mínima referencia.A obra de Virxilio Vieitez foi estudiada polo dentro do proxecto de investigación “Dous aspectos da fotografía en Galiza. 1950-65” financiado pola Universidade de Vigo, e contou coa colaboración da filla do fotógrafo Keta Vieitez.

Manuel Sendón

Xosé Luis Suárez Canal

The photographer Virxilio Vieitez was born in Soutelo de Montes (Pontevedra) in 1930. when he was 18 he started to work as a mechanic in the Pyrinees where he bought his first camera, a Kodak format 6×9, to start taking pictures of the scenery and of his workmates. Later he moved to Catalonia, working as a photographer under Julio Pallí in Palamós. In 1955 he returned to Soutelo where he started business as a professional photographer managing to get hold of all the clients of Terra de Montes and working in different towns and villages such as Cerdedo, Avión, Beariz, Forcarei…

At the beginning of the 60s, when the identity card became compulsory, he travelled on his Lambreta through all the region making the portraits for the cards. He used just a white cloth as background, something that can be identified thanks to a tear which appears in most of the portraits. In spite of the brief time he dedicated to these portraits (just one or two pictures for each one), they have a great interest from the aesthetic as well as from the documentary point of view, because they ended up by becoming an exhaustive collective portrait of the region at that given time.

Although he continued to work until the 80s, this book is centered on the years 1955-65 as we consider this period the moment when he made his most interesting work. He photographed the different aspects of the life in the region, the country works, activities like the pig-killing, social events like the dances, football matches or the arrival of the jugglers.

Great part of his time was dedicated to the wedding photographs, and with this purpose he travelled to other villages. It must also be mentioned the work he made taking pictures of the funeral wakes and of the deceased, photographs which were very useful in inheritance matters, being the pictures the evidence of the death of the person involved. They also allow us to study more thoroughly the role that photography can play as an instrument that makes memory last.

Most of the works mentioned about life in the region were portraits, and it must be stressed that almost all of them were taken outdoors, with a very simple setting totally controlled by the photographer, something that makes them both exceptional and fascinating. The most original achievment of these portraits is the substitution of the traditional studio by vegetal backgrounds so attractive for him. Sometimes he even introduced vegatal foregrounds as essential elements of the photograph. It is absolutely unusual to see first holy communion portraits where the cabbages occupy a big part of the photo, and the subject of the picture is in the middle of them, in spite of the solemnity of the moment. Nalgunhas ocasións cómpre destacar a harmonía entre o fondo vexetal e o ramo de flores da moza fotografada. It should also be mentioned the harmony that sometimes appear between the vegetal background and the bouquet of flowers of the woman photographed. Quite outstanding are as well the pictures in which he introduces animals, and specially those where the background introduced are the huge cars, haigas, brought from America by the emigrants. This element makes photography clearly reflect the situation generated by emigration. A situation in which those luxurious American cars appeared on roads that were just paths, in places where the farmers lacked the most basic machines, and where the way of life lacked the most basic services.

It does not fail to seem surrealistic to see one of those haiga parked in front of a house where running water would not come until, at least, ten years later. In his portraits, characterised by the frontal and static attitude of the subject, our attention is drawn to the exceptional ability Virxilio has to capture a great expresiveness of the photographed people, always presented with an enormous dignity. This might make us think of Diana Arbus, Avedon or Paul Strand, photographers totally unknown to Virxilio.
The work of Virxilio Vieitez has been studied by the group of Photographic Investigation of Vigo University within the project “Two Aspects of Galician Photography. 1950-65” financed by Vigo University, a project in which the photographer’s daughter, Keta Vieitez has collaborated.

Manuel Sendón

Xosé Luis Suárez Canal

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s